• Mój sposób na udany dzień

    Każdy z nas swój dzień zaczyna inaczej. Z pewnością macie swoje zwyczaje i rytuały. O to, co sprawia, że ich dzień jest udany, zapytałam siedmioro aktorów musicalowych. Przedstawiam Wam pierwszy wpis z nowego cyklu Okiem aktora.

    Marta Burdynowicz: Udany dzień to dzień zaczęty, kontynuowany i pożegnany muzyką. Słucham jej naprawdę bez przerwy. Zepsute słuchawki potrafią skutecznie zepsuć mi humor. Uwielbiam, gdy od samego rana słońce zachęca mnie do opuszczenia domu. Uważam, że dzień bez śmiechu i uśmiechu jest dniem straconym, dlatego staram się jak najwięcej i jak najczęściej to robić. To najbardziej ekologiczna i pozytywna energia, jaką można zasilać siebie i innych.


    Maciek Podgórzak: Dzień nie może zacząć się bez kawy! To znaczy może, ale w początkowej jego fazie na pewno niewiele z niego skorzystam. Poza tym szczegółem nie mam klucza do udanego dnia. Chyba jedynym realnym sposobem jest motywacja, żeby czerpać z niego i wyciągnąć, ile się da. Ale przede wszystkim nie pędzić!

     


    Maja Gadzińska: Udany dzień obowiązkowo musi zacząć się od dobrej kawy. Jeśli do tego jeszcze świeci słońce, to właściwie niczego więcej mi nie potrzeba. Uczę się zauważać i cieszyć z każdej, najdrobniejszej rzeczy – ze śpiewu ptaków, pięknego widoku za oknem czy chwili błogiej ciszy. A jeśli mimo to czuję dołek lub spadek energii, to zawsze wspomagam się dopalaczami… w postaci ulubionych słodyczy.

     


    Kamil Zięba: Udany dzień to taki, którego zakończenie oznacza spokój i poczucie spełnienia. Kiedy wiem, że zrobiłem choć odrobinę dobra dla kogoś, ale i dla siebie – dla swojego umysłu i ciała. Jakie sposoby? Praca, którą lubisz, ciekawa książka lub serial, organizacja dnia, która pozwala na brak pośpiechu, dobre jedzenie, siłownia…

     

     


    Natalia Piotrowska: Sposobem na udany dzień jest to, żeby ten dzień był totalnie wolny. Rano siłownia, śniadanie z ukochanym, spacer po moim ulubionym Parku Szczęśliwickim i słońce, dużo słońca! Ważne, by nie trzeba było się niczym stresować.

     

     


    Janek Traczyk: Mój sposób na udany dzień to przestrzeganie zasady – najpierw praca, potem przyjemności. Jeśli mogę taki dzień sobie zaplanować, to najchętniej wstałbym w miarę wcześnie i rozpoczął od ćwiczeń fizycznych, potem dobre śniadanie (jeśli dzień luźny, to mogę sobie pozwolić na ulubiony serial w trakcie), następnie praca twórcza (pisanie piosenek, tekstów, ćwiczenia wokalne, praca nad autorskim musicalem). Gdy tak zacznę i w pierwszej połowie dnia pozałatwiam też trochę spraw (ważne telefony, odpisywanie na maile, wiadomości), to właściwie druga połowa dnia już jest skazana na bycie udaną.

    fot. Agnieszka Andrzejewska

    Anastazja Simińska: Udany dzień: zjeść omleta z masłem orzechowym, wypić mocną czarną kawę, założyć wygodne dresy i albo spotkać się z przyjaciółmi, albo pójść sama się zgubić na spacerze w parku, albo coś poćwiczyć, coby to był kolejny dzień w spełnianiu marzeń.

     

     

     

    Jaki jest Wasz sposób na udany dzień? Czy wypowiedzi Waszych ulubieńców zainspirują Was do zmian w życiu? 

     

  • Lutowy przegląd musicalowy

    W dziecięcej piosence śpiewamy: Idzie luty, kuj buty! Zima nam w tym miesiącu nie doskwiera na szczęście zbyt mocno, lutowy wieczór warto jednak spędzić w teatrze. Sprawdźmy, jakie propozycje mają dla nas teatry.

    Poznań

    Teatrze Muzycznym w Poznaniu zobaczymy MadagaskarZakonnicę w przebraniu, za to w Teatrze Wielkim  Skrzypka na dachu.

    Wrocław

    Teatr Capitol w tym miesiącu pokaże Frankensteina.

    Kraków

    Czytaj dalej…

  • Maja Gadzińska cz. II: najważniejszy jest człowiek po drugiej stronie kurtyny

    Maja Gadzińska
    fot. Marta Rosa

    W drugiej części Musicalnej rozmowy Maja Gadzińska opowiada o największych wpadkach na scenie, o typowym dniu w życiu aktora musicalowego i o tym, dlaczego nie chce być gwiazdą czerwonego dywanu.  Zdradza też, jaka była jedna z najlepszych decyzji, jakie w życiu podjęła. Zapraszamy. Pierwszą część wywiadu możecie przeczytać tutaj.

    Musicalna: Wpadki na scenie?

    Maja Gadzińska: No cóż… parę się zdarzyło (śmiech). Raz totalnie się ‘zagotowałam”, czyli nie mogłam powstrzymać śmiechu. Potrzebowałam dobrej chwili, żeby wziąć parę oddechów i poruszyć akcję dalej. Było to na spektaklu Avenue Q, który sam w sobie prowokuje do nieustannej zabawy i śmiechu. W którymś momencie jednej z lalek, która występuje w spektaklu (a dokładniej Żaczkowi Przyjemniaczkowi), odpadło oko. Kiedy to zobaczyłam i usłyszałam szmer na widowni, która sama ledwo mogła wytrzymać ze śmiechu, to ugięły się pode mną nogi. W takim momencie pojawia się tysiąc myśli na sekundę: jak to ograć, co powiedzieć, czy zareagować, czy jednak udawać, że wszystko jest ok? Im dłużej stałam jak wryta, tym bardziej publiczność zanosiła się od śmiechu, a ja czułam, że sama też zaraz nie wytrzymam i wybuchnę. Aż w końcu wypaliłam do Żaczka (zupełnie poza scenariuszem): Żaczku, wszystko w porządku? Na co usłyszałam odpowiedź: Nie no…. coś mnie oko boli. I w tym momencie pękłam. Widok tej lalki bez oka i reakcja publiczności sprawiły, że zgięłam się w pól i prawie zsikałam na scenie ze śmiechu. Mimo że dziś wspominam to z ogromnym rozbawieniem, to stwierdzam, że była to jedna z najtrudniejszych do opanowania sytuacji w mojej karierze. Miałam jeszcze małą wpadkę w Ghoście, gdzie na III próbie generalnej z publicznością nie przesunęłam elementu scenografii i praktycznie zdradziłam mechanizm jednej z najważniejszych sztuczek w całym przedstawieniu. Pamiętam, że dostałam wtedy porządny ochrzan od reżysera, oczywiście zasłużenie. Ale tak naprawdę byłam wdzięczna losowi, że nie stało się to na premierze. Dostałam nauczkę i wiedziałam, że ten fatalny błąd popełniłam pierwszy i ostatni raz. Kolejna z wpadek to klasyka gatunku, czyli zapomnienie tekstu. To było w Lalce, robiłam zastępstwo. Miałam krótkie, czterowersowe zdanko, jedyne do zaśpiewania w całym spektaklu. Pamiętam, że bardzo chciałam dobrze wypaść, wejść z ogromną energią… przyszło, co do czego, wzięłam wdech i… DZIURA! Złapałam się w połowie… z czterech wersów zaśpiewałam dwa… Chociaż wiem, że takie rzeczy się zdarzają, to okropnie się tego wstydziłam. To chyba najgorsze wpadki… póki co. Chociaż mam nadzieję, że zbyt wiele ich już nie będzie (śmiech).

    Masz ulubiony musical?

    Czytaj dalej…

  • Wszystko jest dobre w miłości

    Wszystko jest dobre w miłościBardzo lubię koncerty musicalowe. W miarę możliwości jeżdżę na nie często, szczególnie, gdy śpiewają w nich moi ulubieni musicalowi artyści. Nowa Scena w Bydgoszczy jest inicjatywą wyjątkową. Powstała z miłości do musicalu i do rodzinnego miasta Judyty Wendy, jej założycielki. Na tych koncertach byłam już dwa razy i mam nadzieję, że pojawię się jeszcze nieraz. Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o ostatnim – Wszystko jest dobre w miłości.

    Miłość jest chyba ulubionym motywem twórców. Od starożytności wszyscy pisali i śpiewali o miłości. Takich utworów powstaje dużo również dzisiaj. W naszej głowie jednak wciąż znajdują się klasyki z lat 60 i 70. Właśnie te hity postanowili przypomnieć nam artyści w swoim występie. I muszę przyznać, że był to występ, który zrobił na mnie duże wrażenie.

    Wszystko jest dobre w miłości

    Romantyczne ballady, zaśpiewane bez żaru i namiętności, nawet cudownym głosem, bardzo tracą na swoim pięknie. Inaczej jest, kiedy artysta dodaje do tego zamyślone spojrzenie, zagadkową minę, by potem zaśpiewać ten wers prosto dla Ciebie, jak to miało miejsce na koncercie. Smutne utwory o rozpaczy i rozstaniu łamią też Twoje serce, gdy artystka na scenie zaraz się rozpłacze, a jej oczy są pełne bólu. Śmiejesz się do łez w utworach, w których panowie stają się typowymi maczo, a panie zalotnie śpiewają do nich Przeleć mnie, by potem przyhamować ich w piosence Nie bądź taki szybki Bill. Smutna konkluzja Whisky moja żonoGdzie ci mężczyźni nie wybrzmiewa jednak do końca, bo pocieszający panowie w Nie płacz Ewka z pewnością utuliliby niejedną niewiastę.

    Pasja, pasja i pasja

    Czytaj dalej…

  • Konferencja prasowa w Teatrze Syrena

    Konferencje prasowe, organizowane przez teatry, mają zapoznać media z nadchodzącym repertuarem. Jest kawa, są ciastka, zwykle kameralna atmosfera i spotkanie z twórcami i aktorami. Po wrześniowej w Teatrze Roma, miałam możliwość wziąć udział w mojej drugiej konferencji prasowej, znowu w Warszawie, tym razem jednak w Teatrze Syrena. Dzisiaj trochę wiadomości zza kulis i garść sekretów z nowego repertuaru. Zapraszam.

    Czarownice z Eastwick

    Odkąd we wrześniu zeszłego roku dyrektorem Teatru Syrena został Jacek Mikołajczyk, zmienia się profil teatru, który powoli staje się kolejnym warszawskim teatrem muzycznym. I ten nowy rozdział zaczyna z przytupem, bo już 3 marca premiera nowego musicalu – Czarownic z Eastwick.

    Lata 60. ubiegłego wieku. W prowincjonalnym amerykańskim miasteczku Eastwick rządzi niepodzielnie kostyczna i zaborcza Felicia. W tej atmosferze duszą się trzy kobiety: rzeźbiarka Alexandra, wiolonczelistka Jane oraz niespełniona poetka Sukie. Doświadczone przez życie, opuszczone przez mężów, nieszczęśliwe, marzą, by pojawił się ktoś, kto rozsadzi duszne miasteczko od środka i przywróci im wiarę w ich stłumioną kobiecość. Nie spodziewają się, że drzemią w nich magiczne moce, które potrafią zamienić marzenia w rzeczywistość. Kiedy w Eastwick pojawia się demoniczny Darryl van Horne i uwodzi każdą z nich, Alexandra, Jane i Sukie zamieniają się w boginie seksu. Boginie, a może właśnie – czarownice.

    Czytaj dalej…

  • Ktoś, kto by chciał o mnie dbać – Crazy for you

    Crazy for you

    Crazy for you to tytuł, który w pewnym momencie pojawi się w głowie każdego fana musicalu. Jak zapewne pamiętacie, musical ukształtował się w dużej mierze dzięki jazzowi. George Gershwin, wybitny kompozytor, to jedna z postaci, które wpisały się w historię gatunku. To właśnie w oparciu o jego muzykę powstał ten musical. Historia wybijana butami do stepowania, taneczny rozmach, kolorowe pudle i miłość, która, jak to często bywa, przytrafia się w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Crazy for you w Polsce możemy zobaczyć tylko w jednym miejscu – w Operze na Zamku w Szczecinie. Czekałam na ten spektakl od kilku miesięcy, bo niestety grany jest tylko w trzech setach w ciągu roku. Czas podzielić się z Wami wrażeniami.

    Miłość pomimo różnic

    Światy Bobby’ego i Polly różnią się niemal wszystkim. On, bogacz, z ciepłą posadką w banku, narzeczoną i stabilną przyszłością, marzy tylko o jednym – żeby występować w teatrze. Zawsze ma przy sobie buty do stepowania, jednak Bela Zangler, właściciel teatru i jedna z najbardziej wpływowych osób w Nowym Jorku, nie chce dać mu szansy, by mógł się wykazać. Bobby cały czas buja w obłokach i próbuje podążać za marzeniami. Polly – listonoszka – to natomiast osoba twardo stąpająca po ziemi, stanowcza i zdecydowana. Jako że w Deadrock jest jedyną kobietą w promieniu wielu kilometrów, ma mnóstwo adoratorów. Opiera się jednak zalotom amantów, których wokół niej pełno i gdzieś w głębi serca czeka na swój ideał. Nie spodziewa się, że odnajdzie go przypadkowo. I zakocha się w człowieku, który wcale nie jest tym, za kogo się podaje.

    Urokliwy humor

    Czytaj dalej…

  • Maja Gadzińska: chcę się stawać lepszą wersją samej siebie

    Maja GadzińskaJest jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek Teatru Muzycznego w Gdyni i chyba jego największą gwiazdą. Uważa, że ma w życiu ogromne szczęście, jest duma z debiutu w roli drzewa i z każdą rolą chce się stawać coraz lepszą wersją samej siebie. Witam Was w kolejnej Musicalnej rozmowie, moim gościem jest Maja Gadzińska.

    Musicalna: Jakim jednym słowem byś opisała swoją pracę?

    Maja Gadzińska: Będzie sztampowo, jak powiem “marzenie”? Jeśli mogłabym wymarzyć i zaprojektować sobie jakiś plan na życie, to właśnie tak by się to potoczyło w mojej głowie. Jestem z Gdyni, chciałam tu mieszkać i pracować i nie wyobrażałam sobie, że mogłoby być inaczej. A mój zawód to dla mnie przede wszystkim ogromna szansa, żeby się rozwijać, spełniać marzenia, za każdym razem próbować czegoś nowego. No, może to nie było opisane jednym słowem (śmiech). W każdym razie marzyłam, żeby robić coś, co pozwoli mi stawać się lepszą wersją samej siebie.

    To co Cię najbardziej fascynuje w tym zawodzie?

    Chyba to, że z każdym nowym wyzwaniem, które się przed nami, jako aktorami, stawia, możemy przekraczać swoje bariery, odkryć w sobie rzeczy, o które byśmy siebie nie podejrzewali, zwłaszcza jeśli dostajemy rolę zupełnie nie po warunkach. To jest najbardziej fascynujące. Praca z ludźmi, zbieranie nowych doświadczeń, wymiana energii. Przykładem tego jest cudowna jest współpraca przy Notre Dame de Paris, gdzie my – aktorzy etatowi, żyjący w swoim własnym sosie –  dostajemy napływ ludzi z innych środowisk, doświadczamy zupełnie innej energii. Nagle znika rutyna i chce się pracować przy tym konkretnym tytule i jest to absolutnie budujące i niosące.

    Myślałaś, co byś robiła w życiu, gdyby nie musical?

    Czytaj dalej…

  • Jak zobaczyć popularne tytuły na West Endzie i nie zbankrutować? Poradnik dla początkujących.

    Jak Wam idzie realizowanie noworocznych postanowień? Udało się już coś osiągnąć? Jeżeli na liście marzeń na ten rok, podobnie jak ja, macie wizytę w Londynie, śpieszymy z pomocą. Jedna z czytelniczek, Dominika, specjalnie dla Was przygotowała wpis, jak zobaczyć popularne tytuły na West Endzie i nie zbankrutować. Zapraszamy do lektury.


    Od dawna wiadomo, że Londyn musicalami stoi. West End jest dla Europejczyków tym, czym Broadway dla Amerykanów. Dziesiątki tytułów, wiele z nich granych od lat (chociażby The Phantom of the Opera, który z sukcesem od 31 lat nawiedza gmach Her Majesty’s Theatre), setki znanych aktorów i niezliczone tłumy widzów, którzy co wieczór oblegają tę część miasta. Londyn nigdy nie śpi.

    Tak więc skuszeni możliwością zobaczenia ukochanego przedstawienia kupujecie bilet do Londynu i… okazuje się, że dobre miejsca w teatrze kosztują małą fortunę (dla przeciętnego zjadacza chleba). Stajecie przed smutnym wyborem i decydujecie, że lepiej mieć pieniądze na nocleg i wyżywienie. W rezultacie kupujecie miejsca na balkonie i/albo z ograniczonym widokiem na scenę. No, ale przecież zaliczyliście jeden z topowych musicali! (co z tego, że twarze aktorów były niewidoczne z tej odległości… i że prawą stronę sceny zasłaniał filar… i że ludzie z pierwszych rzędów nieznośnie nachylali się do przodu, żeby wystające elementy dekoracji teatru nie zasłaniały im widoku, w rezultacie jednak widzieliście przed sobą jedynie morze głów).

    Tylko że wcale nie musi tak być.

    Cześć! Mam na imię Dominika i od ponad trzech lat studiuję i pracuję w Londynie. Mimo ogromnej miłości do musicali przez pierwsze dwa lata nie zawitałam do żadnego z teatrów na West Endzie. Naczelnym problemem był oczywiście skromny studencki budżet. Szybkie sprawdzenie cen powodowało u mnie palpitację serca i przez długi czas myślałam, że będę zmuszona zaoszczędzić sporą kwotę, aby móc zobaczyć te wszystkie cuda.

    W pewnym momencie tęsknota za teatrem okazała się jednak zbyt silna i gorączkowo zaczęłam szukać sposobów na obejrzenie jak największej liczby tytułów za jak najmniejsze pieniądze. Niemożliwe? A jednak!

    Poniżej znajdziecie mój poradnik, w którym wytłumaczę sposoby na zdobycie biletów do teatrów na West Endzie – część z nich to metody mało popularne i przez to z pewnością bardzo atrakcyjne dla miłośników musicali „na budżecie” (i nie tylko).

    TheatreMonkey

    Czytaj dalej…

  • Styczniowy przegląd musicalowy

    styczniowy-przegladWstawiłam Wam zdjęcie ze śniegiem, bo za oknem niestety o niego trudno. Chociaż ostatnio powoli staje się coraz mroźniej. Rozgrzewki możemy oczywiście poszukać w teatrach. Zapraszam Was na styczniowy przegląd musicalowy.

    Warszawa

    Teatr Roma na Dużej Scenie zaprasza na Pilotów, zaś na Novej Scenie na Małego KsięciaKsięgę DżungliAlicję w krainie czarów. W Teatrze Rampa Rapsodia z demonemKobiety na skraju załamania nerwowego, natomiast dla młodszych widzów Tajemniczy ogród. Studio Buffo pokaże Romea i JulięMetro. W Teatrze Komedia Pierwsza randka.

    Poznań

    Czytaj dalej…

  • Accantus na żywo: czy zmiany zawsze są dobre?

    Accantus

    Recitale Accantus na żywo nie są dla mnie niczym nowym. Od momentu, w którym odkryłam Studio, jeżdżę na nie dość regularnie. Ze względu na to, że nie odbywają się one w Poznaniu, a oprócz biletu muszę też pokryć koszty podróży, rzadko jadę dwa razy na ten sam recital. Wyjątkiem jest Sylwia Banasik, której głos lubię tak bardzo, że żadne miasto nie jest dla mnie przeszkodą (byłam w Warszawie, Krakowie i Bydgoszczy). Najnowszy recital w bydgoskiej Adrii przyniósł duże zmiany w porównaniu z poprzednimi. Nowy repertuar, nowi goście. Czy te zmiany są korzystne? Zapraszam Was na recenzję.

    Miłość od pierwszego usłyszenia

    Często się śmieję, że to była miłość od pierwszego usłyszenia, ponieważ kiedy po raz pierwszy trafiłam na Sylwię Banasik na YouTubie, pomyślałam tylko: jaki ona ma piękny głos. Dwa miesiące później byłam już na jej recitalu. Od tego momentu minęło 1,5 roku, a jej głos dalej mnie zachwyca. Sylwia stale się rozwija i to słychać. Tak było i tym razem. Piękna piosenek w jej wykonaniu nie da się opisać słowami. Przy Wyśniłam sen niemal płakałam razem z nią, cudowne Uwierz w nas przy akompaniamencie pianina i skrzypiec wywołało ciarki, a duet z Pawłem Izdebskim Masz jeszcze czas jak zawsze niesamowicie mnie wzruszył. Bacznie obserwuję mimikę Sylwii i z radością widzę, że staje się coraz lepszą aktorką. Przenosi nas w światy, o których właśnie śpiewa. Czas na grzech pokazuje jej zupełnie nowe oblicze, a Si petite z bisu bawi do łez. Trzeba też wspomnieć o Wicked. Solowe piosenki z tego musicalu są zdecydowanie najmocniejszym punktem występów Sylwii. Koniecznie przyjrzyjcie się jej twarzy w Dobrą być nie popłaca. Zobaczycie wewnętrzną walkę Elfaby, skrajne emocje, przechodzenie z rozpaczy we wściekłość pomieszaną z bólem. Zawsze z utęsknieniem czekam na tę piosenkę i nie spodziewam się, że może ona być zaśpiewana jeszcze lepiej, a Sylwia stale mnie w niej zaskakuje. Z pewnością mogę stwierdzić, że wykonanie z ostatniego recitalu było najlepszym jej wykonaniem do tej pory (a słyszałam je na żywo szósty raz).

    Dobry wokalista nie oznacza dobrego aktora

    Czytaj dalej…